Beautiful Morning

Today’s was a really beautiful morning for me. I usually follow the speed limit. Today while on my way to work, someone apparently got frustrated because of my SLOW driving! and honked me and passed me. That got me frustrated.

Sometime after that, on a small beautiful road lined with trees on both sides, I saw a group of deer crossing the road. One of them had almost crossed the road when it saw my car coming and it stopped suddenly. Others who were about to start crossing the road, stopped seeing my car. I then stopped my car a few feet from them. As if sensing the assurance in my eyes, all of them crossed the road while I watched that lovely scene. It filled my heart with so much joy and peace that I totally forgot all the frustration I had because of the previous incident.

Really wasn’t it a beautiful morning?!

Shailaja

निसर्ग आणि उदासिनता

निसर्ग आणि उदासिनता - ऐकल्या बरोबर कसे विरोधाभासी शब्द वाटतात ना? आणि ते खरेही आहे. निसर्गाच्या सानिध्यात रमणार्या माझ्यासारख्या कुणाला विचारा. निसर्ग म्हणजे आनंद, प्रफुल्लितता. त्यात ही मला झाडे, डोंगर, नद्या यांच्या सहवासात एक वेगळाच आनंद वाटतो.

पण कधी निसर्गाच्या सनिध्यात असताना एका ठिकाणी बसून, फक्त आजूबाजूला न्याहाळत, सभोवतालची शांतता अनुभवली आहे? त्या वेळेला शांतते सोबतच एक विचित्रशी उदासिनता कधी कधी मनात भरून राहते. एकाच वेळी मन आनंदित आणि उदासिन होते. हा अनुभव तुम्हाला कधी आलाय का?

कशाची असते ही उदासिनता? निसर्गासमोर आपण किती छोटे आहोत या जाणीवेची असते कि माणसांच्या गर्दितही प्रत्येक जण किती एकटा आहे हा विचार रुख रुख लावून जातो?